In Iran

webshop

In Iran

We zijn in Iran geweest. Reizen betekent soms ook wachten en dat vind ik nooit zo erg als er iets te zien is.

We zijn in een voorstadje van Teheran en verblijven in een appartement op de zevende verdieping. Parand is een soort Purmerend van Teheran. Er is met een wijds gebaar een grote hoeveelheid hoogbouwflats in het landschap geplant, want ook in Iran moet betaalbaar gewoond worden. Planologen hebben bepaald hoeveel parkeerplaatsen er in deze wijk moeten komen, maar ik heb nooit meer dan een handje vol auto’s zien staan. Wie hier woont is doorgaans niet de gelukkige eigenaar van een auto.

Overdag wordt de voorstadse rust regelmatig verstoord door een verkoper die zijn waar via een megafoon op zijn auto door de wijk schreeuwt. Ik kan het natuurlijk niet verstaan, maar ik zie dat hij uien omhoog houdt als er een paar klanten zijn gekomen. Er bestaat in Iran geen maaltijd zonder ui.

Andere regelmatige gasten zijn de jongens die de vuilcontainers checken. Ze hebben een driewielig brommerwagentje en pikken uit het afval wat hun nog wat geld kan opleveren: vooral plastic en papier. Het is een mooie vorm van afvalscheiding, maar dan wel ingegeven door grote armoede. Dat maakt het een beetje schrijnend, natuurlijk. De plasticjongen komt op een ochtend meerdere keren langs.

Een moeder met twee kinderen doodt de tijd zittend op de stoep. Na enig tijd loopt zij naar  een van de vuilcontainers om er een gele plastic flacon in te gooien. Ze mist. De fles komt op het randje van de container en stuitert precies de verkeerde kant op. De moeder draait zich om en gaat er met haar kinderen vandoor. Het is 12.47 uur.

Om 13.00 uur komt de plastic jongen weer langs. Gelukkig neemt hij de moeite om even te bukken en gooit de fles achter in zijn karretje. Zo blijft de boel netjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *